અધુરો ઘડો છલકાય ઘણો

એક ગામમાં ગોપાલ નામનો એક યુવાન રહેતો હતો. ગોપાલ ખુબ જ મહેનતુ અને પ્રામાણિક હતો, પરંતુ તે થોડો અભિમાની અને ઘમંડી પણ હતો. તે હંમેશા પોતાને બીજા કરતાં શ્રેષ્ઠ માનતો હતો અને ક્યારેય કોઈની સલાહ લેતો નહોતો.

એક દિવસ, ગોપાલ ગામના બજારમાં પાણી ભરવા માટે એક ઘડો લઈને ગયો. તેણે ઘડો ભરીને માથા પર મૂક્યો અને ઘરે પાછો ફરવા લાગ્યો. રસ્તામાં, તેને એક વૃદ્ધ માણસ મળ્યો જે થાકી ગયો હતો અને પાણી માટે તરસી રહ્યો હતો. ગોપાલે વૃદ્ધ માણસને પાણી આપવાનો ઇનકાર કર્યો કારણ કે તે ડરતો હતો કે તેના ઘડામાંથી થોડું પાણી ઢોળાઈ જશે અને તે ગંદુ થઈ જશે.

વૃદ્ધ માણસ ગોપાલના વર્તનથી દુઃખી થયો અને તેણે તેને કહ્યું, "બેટા, અધુરો ઘડો છલકાય ઘણો. તારો ઘમંડ અને ગર્વ તને પસ્તાવો કરાવશે." ગોપાલે વૃદ્ધ માણસની વાત સાંભળી પણ તેણે તેનું ધ્યાન ન આપ્યું અને ઘરે પાછો ફરી ગયો.

ઘરે પહોંચીને, ગોપાલ ઘડો ટેબલ પર મૂકવા ગયો ત્યારે તેનો હાથ ધ્રુજી ગયો અને ઘડો નીચે પડીને ભાંગી ગયો. બધું પાણી ફ્લોર પર ઢોળાઈ ગયું અને ગોપાલ ખુબ જ નિરાશ થયો. તેને સમજાયું કે વૃદ્ધ માણસ શું કહેવા માંગતા હતા. તેનો ઘમંડ અને ગર્વ તેને મુશ્કેલીમાં મૂકી દીધા હતા.

ગોપાલે પોતાની ભૂલનો ખ્યાલ કર્યો અને તેણે નક્કી કર્યો કે તે આગળથી ક્યારેય કોઈનો અનાદર નહીં કરે અને હંમેશા નમ્ર અને મદદગાર રહેશે. તેણે બીજા દિવસે એક નવો ઘડો ખરીદ્યો અને ગામના તમામ લોકોને પાણી આપવા લાગ્યો. તેણે ગરીબો અને જરૂરિયાતમંદોને પણ મદદ કરવાનું શરૂ કર્યું.

થોડા સમય પછી, ગોપાલ ગામમાં ખુબ જ લોકપ્રિય બની ગયો. તે બધા દ્વારા પ્રિય અને આદરણીય હતો. તેણે શીખી લીધું હતું કે અધુરો ઘડો હંમેશા છલકાય છે અને ઘમંડ અને ગર્વ ક્યારેય કોઈને સુખી કરી શકતા નથી.

શીખ:

 જે વ્યક્તિ અધુરી કે અપૂર્ણ જ્ઞાન ધરાવે છે તે હંમેશા ભૂલો કરે છે. અને તે ઉછળી ઉછળી ને છલકાય છે.